Edu-i

Waarom het waarom zo belangrijk is

Het was slechts vijf jaar geleden dat ik op het punt stond om mijn smartphone weg te doen. Ik vond hem niet meer nodig. Ook in mijn klas wilde ik de komst van digitale leermiddelen niet meer. Ik was tevreden met de boeken en schriften voor mijn leerlingen. Het digibord hing er al en dat was voor mij genoeg. Ik liet mijn leerlingen hun presentaties houden zonder dat ze daarbij een computer en het digibord mochten gebruiken.

Toch was ik toen al best wel handig met computers. Thuis had ik een klein netwerk met een server. Ik onderhield mijn zelfgemaakte website en voor mijn plezier maakte ik soms iets in bijvoorbeeld Visual Basic. Op de school waar ik werkte, hielp ik regelmatig mijn collega’s wanneer het hun even niet lukte met de computer. Ik was één van de eerste met een digitaal schoolbord in de klas en ik had al eens meegedaan met een Grassroots-project. Maar wat maakte dan dat ik dit opeens niet meer wilde? Waarom wilde ik mijn smartphone wegdoen en mijn schoolboeken en werkschriften behouden? Dat had alles te maken met een verandering.

De school waar ik destijds werkte, begon in één klas een pilot met devices. Als de leerkracht het zou bevallen, dan zouden er meer klassen mee gaan werken. Maar natuurlijk gebeurde dit wel in overleg met de ICT-coördinator en directie. Die mededeling werd (i.i.g. voor mijn gevoel) geheel onverwachts gedaan in een teamvergadering.

Een jaar later was het zover. De pilot werd uitgebreid en er kwam een grote stapel tablets mijn klas in om de rekenles op te doen. Dat hadden de betrokken leerkracht, de ICT-coördinator en de directie voor mij besloten. Uiteraard kon ik wel een goede ondersteuning krijgen, als ik dat zou willen. Ze wilden immers wel dat ook de uitbreiding van de pilot succesvol zou verlopen. Voor mij was toen al wel duidelijk dat mijn mening er niet meer toe deed. Deze pilot moest slagen, want de beslissing om hiermee door te gaan, was al gemaakt, denk ik.

Ik deed mijn best om alle fouten te benoemen: het sloot niet goed aan bij de methode (die we nog wel gebruikte), vaak klopte de meetopdrachten niet (je moest op het scherm meten met een liniaal, maar in landscape was er een andere breedte dan in portrait). Er waren soms verkeerde antwoorden goed en er werden fouten gemaakt doordat de leerlingen het antwoord net even anders intypten dan bedoeld werd. Het maakte mij niet uit hoeveel positieve zaken er tegenover stonden, ik was tegen.

Toevallig (of niet) begon ik niet lang daarna op een andere school. Het was een school, die nog weinig aan ontwikkeling op het gebied van ICT had gedaan en dat beviel me wel. Ik kon lekker werken vanuit schoolboeken. Maar ook daar was snel duidelijk dat ik een van de leerkrachten was, die wat handiger was met de computer. Ik maakte enkele nuttige formulieren in Microsoft Excel, dat ons heel wat administratief werk bespaarde.

Aan het eind van het schooljaar had ik een functioneringsgesprek waarin de directeur vroeg me of ik geen ICT-coördinator wilde worden. Nee, natuurlijk niet, dacht ik meteen. Maar ik zei dat ik er over na zou denken. En in de paar dagen daarna, nam ik het besluit het toch wel te doen. Mijn motivatie hiervoor was, dat ik best wel wat kon betekenen op het gebied van ICT voor de school. Daarnaast vond ik het een geruststellende gedachte dat ik dan beslissingen kon maken i.p.v. opgelegd te krijgen.

Nu, vijf jaar later, werk ik nog steeds als ICT-coördinator in het primair onderwijs. Maar ondertussen ook als digicoach in het middelbaar beroepsonderwijs. Daarnaast heb ik nu mijn eigen bedrijf, Edu-i, dat gericht is op training, coaching en consultancy in het effectief gebruik maken van technologie in het lesgeven en leren. Tijdens mijn trainingen leg ik de focus vooral op het waarom. Ik heb het zelf ervaren, dat als het niet duidelijk is waarom de verandering ingezet wordt, dat het dan moeilijk is om mensen hierin mee te nemen. Het maakt niet uit hoe nuttig zo’n verandering daadwerkelijk is. Achteraf denk ik namelijk dat het invoeren van tablets toen heus wel nuttig was. Maar wanneer je zelf geen pijn ervaart, voel je niet de motivatie om te veranderen. Over het invoeren van ICT-vernieuwingen heb ik meer geschreven, kijk hier maar eens.

Nog één ding: wat weerhield mij ervan om vijf jaar geleden mijn mobiele telefoon weg te doen? Mijn digitale agenda had ik al een paar jaar daarvoor gekoppeld met die van mijn vrouw. Dat maakte het plannen van afspraken zonder dat het een probleem werd binnen ons gezin een heel stuk gemakkelijker. Mijn vrouw wilde dus niet dat ik zou stoppen met mijn digitale agenda!